Beschrijving / geschiedenis

De Marselaermolen staat in een prachtig beeklandschap. De molen is genoemd naar de familie Marselaer: Hendrik van Marselaer was in 1312 de eerste gekende eigenaar van het goed, waarop zich in 1384 zeker reeds een molen bevond. In het Ancien Regime vormde deze watermolen op de Molenbeek, samen met zeven bunders grond, cijnsrechten en een leenhof, een leen die gehouden werd van de Commanderij van Pitzenburg.

Tot 1930 bleef de molen in volle werking; de laatste molenaar Jozef Jacobs-Mertens, maalde nog sporadisch tot in 1960. Toen verdween het waterrad, maar het binnenwerk bleef grotendeels aanwezig. Op 3 februari 1983 werd de watermolen beschermd als monument (inclusief de keermuren en alle roerend werk) en samen met zijn omgeving als dorpsgezicht. Net zoals de naburige Diepensteynmolen, hopen we dat een nieuw waterrad zal worden geplaatst. Het erf wordt thans (2010) nog bewoond door Mevrouw Jacobs, dochter van de laatste molenaar.

Lieven Denewet, Bruno Bogaerts en Aimé Smeyers.

Foto: Donald Vandenbulcke, Staden, 24.03.2010

Foto: Donald Vandenbulcke, Staden, 24.03.2010

Foto: Donald Vandenbulcke, Staden, 24.03.2010

Foto: Donald Vandenbulcke, Staden, 24.03.2010

Literatuur

C. Laenens, "Steenhuffel, verleden en heden", Mechelen, 1973;
J. Wouters, "Plaatsnamen te Steenhuffel", in: De Brabantsche Folklore, V-VI, 1925-26, p. 201-214;
Herman Holemans, "Kadastergegevens: 1835-1985. Brabantse wind- en watermolens. Deel 3: arrondissement Halle-Vilvoorde (M-Z)", Kinrooi, Studiekring Ons Molenheem", 1992;
M.A. Duwaerts e.a., "De molens in Brabant", Brussel, Dienst voor Geschiedkundige en Folkloristische Opzoekingen van de Provincie Brabant, 1961;
http://www.londerzeel.be